Burnout çox vaxt yanlış kontekstdə müzakirə olunur.
Adətən səbəb kimi işin həcmi, temp və ya deadline göstərilir. Amma bəzi hallarda proses daha fərqli və daha səssiz şəkildə inkişaf edir.
Müəyyən bir mərhələdən sonra gördüyün işin çəkisi ilə onun sistem daxilində aldığı qarşılıq eyni xətt üzrə irəliləmir.
Bu, ilk baxışda nəzərə çarpmır. Çünki formal olaraq hər şey işləyir:
- Tapşırıqlar yerinə yetirilir.
- Nəticələr var.
- Proseslər davam edir.
Hətta kənardan baxanda, performansda ciddi bir dəyişiklik də görünməyə bilər. Amma daxildə fərqli bir dinamika formalaşır.
Əvvəllər enerji verən proseslər zamanla daha neytral hiss olunmağa başlayır. Sonra isə sadəcə yerinə yetirilməsi lazım olan fəaliyyətə çevrilir.
Bu dəyişiklik adətən birdən-birə olmur. Kiçik uyğunsuzluqların yığılması ilə yaranır. Məsələn:
- Məsuliyyət artır, amma bunun strukturdakı yeri dəyişmir.
- Həll olunan problemlərin mürəkkəbliyi artır, amma bu, ölçülə bilən təsirə çevrilmir.
- Görülən işin dəyəri yüksəlir, amma bu dəyər sistem daxilində aydın şəkildə görünmür.
Bu nöqtədə məsələ artıq iş yükü və ya sürət olmur. Əsasən, iş tərzi ilə mövcud sistem arasındakı uyğunluq məsələsinə çevrilir. Çünki hər mühit müəyyən davranışları önə çıxarır.
Bəziləri görünən nəticəni, bəziləri uyğunlaşmanı, bəziləri sürəti, bəziləri isə ownership, düşüncə və uzun müddətli təsiri seçir. Bu yanaşmaların heç biri mütləq doğru və ya yanlış deyil.
Amma hər biri hər kəs üçün uyğun ola bilməz. Uyğunluq olduğu halda eyni iş enerji verir, uyğunluq olmadıqda isə eyni iş tədricən neytrallaşır.
Bu prosesin maraqlı tərəfi odur ki, dəyişən ilk şey performans olmur. İnsan hələ də işləyir, hələ də nəticə verir, amma münasibət dəyişməyə başlayır.
Bu dəyişiklik hiss olunanda adətən proses artıq müəyyən məsafə qət etmiş olur. Bəlkə də, əsas məsələ bu cür siqnalları erkən mərhələdə tanımaqdır.